„Ziemia” w wykonaniu OFM:

Franciszkańska choinka:

Znajomość kolęd:

Teledysk do kolędy „Cicha noc”:

Taniec integracyjny:

Język migowy:

Warsztat pantomimy:

Warsztat „coś z niczego”:

Warsztat teatralny:

Warsztat integracyjny:

Warsztat różańcowy:

Warsztat animacji zabawy:

WOT:

Schola:

Poszukiwacze baśni:

BONUS! Anna Maria Show cz. 1:

BONUS! Anna Maria Show cz. 2: TUTAJ

FOTO ŁUKASZA – szefa warsztatu fotograficznego: TUTAJ

GALA WARSZTATÓW:

Warsztat tańca towarzyskiego cz. 1

Warsztat tańca towarzyskiego cz. 2:

Warsztat tańca towarzyskiego cz. 3:

Warsztat animacji zabawy:

Warsztat pantomimy:

Warsztat tańca integracyjnego:

Warsztat teatralny:

Warsztat „Poszukiwaczy baśni”:

Warsztat WOT cz. 1:

Warsztat WOT cz. 2:

Warsztat WOT cz. 3:

 
OFM

Warsztat filmowy:

Warsztat fotograficzny:

Press:

Warsztat języka migowego

- PRESS: Zaczniemy od poważnego kalibru. Proszę nam odpowiedzieć, jak młodzież może pomóc rozwiązywać aktualne kryzysy w Kościele?
- Tomasz Terlikowski: Matka Teresa z Kalkuty już kiedyś powiedziała, że nie ma kryzysu Kościoła – to jest przede wszystkim mój kryzys, tak jakby: ja jestem głównym kryzysem Kościoła. Żeby zacząć rozwiązywać problemy Kościoła to trzeba zacząć rozwiązywać swoje problemy. To znaczy stać się realnie chrześcijaninem, odkryć, że Jezus jest dla mnie ważny, zrozumieć, jakie jest moje powołanie i stać się znakiem sprzeciwu na tej drodze. To jest główna metoda przezwyciężania kryzysów Kościoła. Św. Franciszek zreformował Kościół, przezwyciężył gigantyczny jego kryzys. Ale zaczął od przezwyciężania swojego kryzysu, zmiany swojego życia,  i przyciągnięcia innych. I ta droga zawsze pozostaje aktualna. Ale to jest zadanie dla każdego, nie tylko dla młodzieży. A druga droga to jest modlitwa. To znaczy uświadomienie sobie, że jestem odpowiedzialny za Kościół, więc się za niego modlę: ofiaruję za niego i za to, co się w nim dzieje swoje umartwienia i angażuję się w niego. Kryzys to nie jest upadek, tylko zakręt. To jest sytuacja, która może się przełamać w każdą stronę. Potrzebni są wierzący chrześcijanie, którzy żyją tym, co mówi Chrystus. I to jest główne zadanie, tak dla młodzieży jak dla starszych. Chrześcijaństwo na szczęście nie jest tylko dla młodzieży, ani tylko dla starszych. Jest dla każdego. I fantastyczne jest to, że codziennie możemy zacząć od nowa, codziennie możemy sobie powiedzieć – „dzisiaj zaczynam”. Nie „jutro zacznę”, nie „wczoraj zacząłem”, tylko właśnie dziś. I walczyć z kryzysem. Powtarzam – ten kryzys to jest przede wszystkim mój kryzys. Bo JA jestem za mało wierzący, za mało zaangażowany, JA jestem za mało radykalny i JA nie radzę sobie z tym, co jest istotą chrześcijaństwa. JA nie będę odpowiadał za tom czego nie zrobili inni. Tylko będę odpowiadał za to, czego JA nie zrobiłem.

- A skąd wiadomo, że już sobie poradziłem z kryzysem?
- A tego nigdy nie wiadomo. Mój kryzys zakończy się, kiedy umrę i, daj Boże, by zakończył się pozytywnie. Ale… nigdy nie mam takiej pewności. Jeśli ktoś ma pewność, że pójdzie do nieba, to jakby to powiedzieć… jest wysoce prawdopodobne, że tam nie pójdzie. Więc to jest droga na całe życie. Codziennie zaczynam na nowo i nigdy nie mam pewności, że zakończę ten dzień stojąc, być może zakończę go, upadając. Ale chrześcijaństwo polega na tym, że próbuję wstać ponownie.
Przezwyciężaniu kryzysu nigdy nie ma końca. Tak samo w wymiarze kościelnym. To nie jest tak, że Kościół kiedyś wyjdzie z kryzysu. Stan kryzysu jest stanem normalnym dla Kościoła, czasami on jest głębszy, czasami płytszy, ale zawsze jesteśmy w kryzysie. Jest stanem naturalnym. To nic złego. Zło może się zrodzić, jeśli my się na ten kryzys „zgodzimy”, w takim sensie że zaakceptujemy nasz własny, albo innych upadek.
- Nawiązując do problemu aborcji, tegorocznym mottem Ewangelicznego Rozliczenia jest myśl Matki Teresy z Kalkuty „Życie cudem jest”. Jak pan ocenia obecne zaangażowanie młodzieży w obronę życia?
- Paradoksalnie jest tak, że lepiej się o tym rozmawia z młodymi ludźmi niż ze starszymi. Wielu ludzi zaangażowanych w obronę życia są to ludzie młodzi. Szczególnie w krajach zachodnich, ale również w Polsce. To wynika głównie z tego, że młodzi ludzie nie są już dotknięci tak silną proaborcyjną propagandą. Wy już wiecie jak wygląda dziecko w łonie matki, ponieważ jest zdjęcie. To nie jest żadna ideologia. Jeszcze 20-30 lat temu w Polsce aborcja była uznawana za coś oczywistego i w każdej rodzinie był ktoś, kto dokonał aborcji. I to głęboko zmienia całą rodzinę, nie tylko tę osobę, ale wszystkie relacje. I rodzi bardzo głęboką trudność w mówieniu o aborcji. W tej chwili jednak, jeżeli ktoś jest w Kościele, to raczej nie będzie proaborcyjny. I to jest bardzo pozytywna zmiana. Wiąże się to zarówno ze zmianą prawa, dużym zaangażowaniem duszpasterzy, jak i tego, że współcześni młodzi ludzie, którzy już są chrześcijanami, zazwyczaj lepiej wiedzą na czym polega chrześcijaństwo niż moje pokolenie. Myśmy byli chrześcijanami, bo wszyscy wkoło byli chrześcijanami, więc to nie było tak trudne. W tej chwili norma wygląda dokładnie odwrotnie – tzn. normą jest raczej niebycie, niż bycie chrześcijaninem. W związku z tym ci którzy są, wiedzą na co się decydują także w obronie życia. A w Stanach Zjednoczonych jest jeszcze ciekawiej. Młodzi ludzie tam najpierw zaczynają bronić życia, a później dopiero stają się chrześcijanami. W ten sposób trafiają do Kościoła. Po jakimś czasie przekonują się, że Kościół nie tylko w tej sprawie ma rację. Od obrony życia dochodzą do wiary. Jednak zazwyczaj zaangażowani młodzi chrześcijanie rozumieją znaczenie obrony życia. Przynajmniej kwestię aborcji.  W starszych pokoleniach naprawdę nie było świadomości jak straszną zbrodnią jest aborcja.
- Proszę opisać problem manipulacji w mediach?
- Nie nazwałbym tego manipulacją, a naturą mediów. To znaczy: problem polega na tym, że bardzo wiele elementów, które rzeczywiście deformują obraz rzeczywistości, manipulują nami, nie wynika z jakiegoś zamierzonego działania, jakiejś złej intencji tylko wynika z natury mediów. Natura mediów jest taka, że zła informacja jest „lepsza” niż dobra. W związku z tym odbiorca dostaje obraz, który jest bardziej pesymistyczny niż w rzeczywistości. Natura mediów jest taka, że odwołuje się do emocji a nie do racjonalności. W związku z tym mamy taką a nie inną debatę, taką a nie inną dyskusję, bo ich natura jest irracjonalna… Naturą mediów jest to, że upraszczają i stereotypizują rzeczywistość. Tak było z pedofilią. Jedna telewizja to pokazała, więc druga połowa mediów robiła wszystko, aby jej też skoczyły słupki oglądalności. Skutek jest taki, że 99,99% księży, którzy nie są pedofilami, ma przyczepioną łatkę, że właśnie jest. A jakie jest na to lekarstwo? Ja mam jedno bardzo radykalne – wyrzucić telewizor z domu; ale to jest dość trudne. Oczywiście są inne media, ale media pisane są bezpieczniejsze niż obrazkowe. Jest możliwość zatrzymania się, cofnięcia, przemyślenia. A w telewizji nie mam takiej możliwości. Oglądam i wszystko odwołuje się do moich emocji. Obraz się zawsze odwołuje do emocji. Moim zdaniem w wychowaniu najpierw trzeba dziecko nauczyć czytać, a potem go dopuścić do telewizji. I byłoby fantastycznie, gdyby rodzice chcieli tak żyć… ale nie chcą. W związku z tym mamy problem. Z telewizji i Internetu trzeba umieć korzystać. Internet ma też innego rodzaju problemy (np. nie uczy nas czytać całościowo; bardzo trudno jest zweryfikować informacje tam zawarte). Media nam nie podają rzeczywistości, tylko narrację o rzeczywistości, która może być bardzo odległa od tego, co rzeczywiście się wydarzyło, albo nie mieć nic z tym wspólnego. Nie powinniśmy powtarzać, bez sprawdzenia tego co mówią media, ponieważ to wszystko bardzo często jest fikcją.  Powinniśmy zawsze próbować dotrzeć do źródła.
- Nawiązując do konferencji, podczas której mówił pan o byciu „znakiem sprzeciwu”, chcielibyśmy zapytać, dlaczego osoby świeckie mają być „znakiem sprzeciwu”?
- „Znakiem sprzeciwu” ma być każdy chrześcijanin, i świecki, i zakonnik. Różnica polega na tym, żę to samo powołanie – do świętości – jest inaczej realizowane. Świeccy mają przemieniać rzeczywistość społeczną w różnych wymiarach. Każdy ma trochę inne powołanie. Nie każdy musi być politykiem, dziennikarzem, żeby zmieniać rzeczywistość. Ale każdy ma taki obowiązek. A dlaczego to jest zadanie specyficzne? Choćby dlatego, że nadal jeszcze w Polsce uważamy, że ksiądz jest „zawodowym” katolikiem, więc musi żyć świętobliwie i pobożnie. O świeckim się tak nie powie – on nie musi tak żyć. Ja nic nie muszę, nie muszę mówić o Panie Jezusie – ja chcę o Nim mówić. Poza tym czasami jest jednak tak, że habit buduje barierę. Jeśli JA mojego kolegę namawiam, żeby poszedł do spowiedzi, to on nie będzie myślał, że mi zawodowo na tym zależy. Poza tym świecki może więcej , gdy na przykład może publicznie zaprotestować pikietując pod sejmem, czy teatrem wystawiającym obrazoburcze spektakle. I ostatnia rzecz specyficzna dla naszego zadania. My mamy cały czas takie głęboki przekonanie, że Kościół rozgrywa się w Kościele. Otóż podstawowym miejscem, gdzie rozgrywa się Kościół jest rodzina. Dzieci najczęściej są wierzące, gdy wierzący są rodzice, mimo, że Pan Bóg ma różne drogi. To jest to miejsce, gdzie się przekazuje wiarę, gdzie się ona rodzi i rozwija. Potrzeba ludzi przesiąkniętych wiarą, „ukościelnionych”, posiadających kościelność „wyssaną z mlekiem matki”. Żeby nasze dzieci wiedziały, że w wigilię się śpiewa kolędy, że wigilię się obchodzi w rodzinie, a nie na wyjeździe, bo rodzina jest tą wspólnotą którą nam Pan Bóg dał. Jest jeszcze chrzest święty – jeżeli jesteś ochrzczony to masz obowiązek bycia znakiem sprzeciwu.

- Dziękujemy za rozmowę.

- Dziękuję.

- Czym dla księdza jest tegoroczne przesłanie Ewangelicznego Rozliczenia, czyli „Życie jest cudem”?
- Życie jest cudem! To przesłanie dziś jest bardzo ważne, dlatego że mamy świadomość, jak życie ludzkie jest poniewierane, deprecjonowane, i to od najmłodszych zaczynając (od nienarodzonych), aż do tych najstarszych, którym udało się żyć dłużej niż, że tak powiem, „ustawa przewiduje”. Proszę zauważyć, że w Polsce, a już na Zachodzie zupełnie, nie rodzą się np. dzieci z zespołem Downa. Dlaczego? Bo nie pozwala się im urodzić. Co więcej: wielu ludzi swojego życia w ogóle nie szanuje. Choćby piraci drogowi, wszyscy narkomani, ludzie popadający w różnego rodzaju uzależnienia, pracoholicy czy alkoholicy. Te wszystkie zjawiska świadczą o tym, że życie nie jest w cenie. Gdy włączymy telewizor lub weźmiemy gazetę, codziennie wyczytamy, że tysiące ludzi zostało zabitych, poległo, zostało zniszczonych… Wobec tego przypomnienie, że życie jest święte i że należy do Pana Boga, wydaje się bardzo ważne. Przecież nie będziemy dyskutowali o autostradach, o czymkolwiek innym, gdy nas po prostu nie będzie.
Po pierwsze: żyć! Żeby kochać, trzeba żyć! Z tego płynie prosty wniosek, że jeżeli nie będziemy szanowali życia, to cała reszta problemów nie ma najmniejszego znaczenia.

- Proszę podsumować jeszcze przesłanie, które ksiądz miał dla młodzieży w trakcie tych dni?
- Powiedziałem ludziom na tym spotkaniu: „Musicie od siebie wymagać, nawet gdyby inni nie wymagali” – czyli powtórzyłem wołanie wołanie Jana Pawła II do młodych z 1983 roku (na własne uszy je słyszałem na Jasnej Górze). Papież wielokrotnie powtarzał te słowa, a one nie straciły swojego znaczenia.
Problem polega na tym, że przeróżni wychowawcy (rodzice, pracodawcy, nauczyciele, prawodawcy) albo od nas niczego nie wymagają, albo stawiają wymagania, które prowadzą na przysłowiowe manowce. Na przykład pracowanie po szesnaście godzin – nie o takie wymagania chodzi. Chodzi o to, żeby bardziej „być”: być człowiekiem, chrześcijaninem, kobietą, mężczyzną, mamą, tatą, księdzem… oczywiście także franciszkaninem – to najbardziej, wiadomo (śmiech). Wezwanie „Pokój i dobro” ostatecznie sprawę stawia na właściwym miejscu.

- Dziękujemy za rozmowę.
- Dziękuję i ja.

Odbyła się ona w nowej auli im. Św. Jadwigi Śląskiej, tam, gdzie wczoraj występował Teatr A. Rozpoczęliśmy Koronką do Bożego Miłosierdzia, a następnie owoce swojej pracy przedstawiły warsztaty m.in. taneczne (uwaga – tańczył nawet o. Augustyn!), pantomimiczne, teatralne, Poszukiwacze Baśni (tłumaczenie bajki wymyślonej pierwszego dnia przez szefów), filmowe, języka migowego, fotograficzne czy prasowe. Na końcu pośmialiśmy się zdrowo przy szopce noworocznej w wykonaniu WOT-u brata Makarego i szaleliśmy na wystąpieniu tanecznym franciszkanów do piosenki „Tu sei prezioso”.
Pełni pozytywnych wrażeń udaliśmy się na kolację – ostatni posiłek w tym roku. Potem mieliśmy dużo czasu na przygotowanie się do balu sylwestrowego: wyciągnięcie sukienki czy garniaka z szafy, zrobienie makijażu, fryzury…
O 20:00 modlitwą rozpoczęliśmy zabawę sylwestrową. Był polonez, piękne kreacje i… zdecydowanie dobra zabawa! Hitem okazała się piosenka „A si, a si” (nie wiemy, jak się to poprawnie pisze), której choreografia niezwykle podobała się ojcu Jozuemu. Furorę robiła także zeszłoroczna „Waka waka”. Czego by nie mówić – franciszkanie to fantastyczni tancerze.
Na 45 minut przed północą zabawę przerwano, żebyśmy mieli wystarczająco czasu, aby dotrzeć na noworoczną Eucharystię do bazyliki. Homilię wygłaszał o. Jozue. „Królowo Pokoju – módl się za nami” – duszpasterz wyjaśniał nam, czym jest pokój i zauważył, że pokój w Maryi dostrzegalny jest najbardziej w wieczerniku podczas oczekiwania Apostołów na zmartwychwstałego Chrystusa. Można powiedzieć, że uspokaja ona w tej nerwowej sytuacji Uczniów swojego Syna. Na tej Mszy św. warsztaty ofiarowały dary związane z ich pracą, nie obyło się także bez życzeń i podziękowań.
Wróciwszy do Domu Pielgrzyma, wskoczywszy ponownie w nasze wystrzałowe stroje wznieśliśmy toast noworoczny mlekiem i odśpiewaliśmy „Sto lat”. Każdy z szefów warsztatów oraz franciszkanie złożyli uczestnikom życzenia na Nowy Rok, mieliśmy także okazję powymieniać się życzeniami między sobą. A impreza trwała nadal. Skończyło się pięć wspaniałych dni, obfitujących w śmiech i zabawę, ale także w postanowienia i modlitwę. Drodzy ojcowie, wy wiecie, że wam dziękujemy i czekamy z niecierpliwością na następne rekolekcje.
Zmęczeni, ale szczęśliwi zakończyliśmy bal o 5:40 nad ranem. Oczywiście modlitwą. Błogosławionego Nowego Roku.

Ale zanim zaczęło się składnie życzeń, odbyły się niezmienne punkty dziennego programu: jutrznia, śniadanie i konferencja.
W świat realny i okrutny (choć nie zawsze) wprowadzał nas o. Waldemar Polczyk – duszpasterz z wiślańskiej pustelni franciszkańskiej. Uczestnikom ER mówił o zagrożeniach życia. Jednym z najważniejszych zagrożeń oprócz nałogów jest poczucie utraty sensu życia. Zapada się głęboko w naszych myślach. Zakorzenia u nas złe, negatywne cechy: znużenie, irytacja, gniew. Przez nie można zatracić w sobie wszelką motywację, stać się uległym, poświęcać się na czyjąś korzyść. Pierwszym stadium jest depresja. Zamknięcie się z sobie, nadwrażliwość emocjonalna. Najważniejszą przyczyną jest brak zaangażowania moralnego, brak w pamięci czegoś głębszego. Dla osoby „zagrożonej” wszystko jest płytkie i bezsensowne. Największą krzywdą, jaką możemy sobie sprawić, jest postępowanie wbrew sumieniu, czyli łamanie przykazań, tego, od czego nasza wiara nas próbuje powstrzymać. „Człowiek umiera, stojąc” – mówi, a nawet już wykrzykuje o. Waldemar. Bronić życia to znaczy ufać Panu. Podtrzymywanie życia to karmienie się nadziejami na przyszłość.
Na ostatnie, podsumowujące pracę całego ER warsztaty udaliśmy się zaraz po konferencji, a na kilka minut przed samym południem rozpoczęła się Eucharystia, najważniejszy punkt programu.
Dzisiejsze kazanie, które wygłosił o. Kamil dotyczyło wezwania „Arko Przymierza – módl się za nami”. Czym jest arka? To słowo powinno nam kojarzyć się z wielkim statkiem Noego, dzięki któremu ocalał on z potopu lub ze skrzynią, w której Izraelici idąc do Ziemi Obiecanej nieśli dziesięcioro przykazań Bożych. Należy zauważyć, że oba te przedmioty spełniają funkcję chroniącą – Maryja zatem, nazwana Arką Przymierza ma być gwarantem naszej jedności z Bogiem, naszego – ludzi – z Nim przymierza.

O 20.00 przybył na Górkę Teatr A, który został przywitany gromkimi brawami. Spektakl nosił tytuł „Pięć przypowieści”. Był fantastyczny, można było się nawet pośmiać. Widać, że aktorzy byli pozytywnie nastawieni, bo przedstawienie odegrali perfekcyjnie. Wchodzili nawet między publiczność.
Po spektaklu grupa młodsza udała się na nabożeństwo dziękczynne za dar życia, a grupa starsza na różaniec do bazyliki.
Teraz… czas na bajkę! To chyba jeden z bardziej lubianych punktów dnia. Jak zawsze, bajkę przedstawia warsztat Poszukiwaczy Baśni. Wesoła opowiastka została podsumowana wielkim aplauzem wśród uczestników ER.
I w końcu przyszedł czas na sen. Po świetnej bajce nastała cisza nocna. Wszyscy rozeszli się do swoich pokoi. Na ER, ten etap nadchodzi mniej więcej o 00.30… a budzą nas tak wcześnie! Ale nie ma co narzekać, bo mamy napięty grafik i gdybyśmy wstawali później to nie zdążylibyśmy doświadczyć tylu wspaniałych rzeczy. A więc, rozeszliśmy się do swoich pokoików i powskakiwaliśmy do bardzo wygodnych łóżek pod ciepłą kołderkę. Ciekawe, kto tak głośno chrapał…

Dzisiejszy dzień, jak każdy poprzedni, zaczął się od długiego „łeee!”, bo oczywiście, nikomu się nie chciało wstawać. Ale w końcu trzeba było się wygramolić z łóżek. Na jutrzni „odtańczyliśmy” poranną gimnastykę, wysłuchaliśmy po raz kolejny utworu poetyckiego, tym razem o. Augustyna, a następnie odmówiliśmy poranną modlitwę. Ale nie będziemy owijać w bawełnę, bo potem było wyśmienite śniadanko…
O 9:30 zaczęła się konferencja. To spotkanie dla grupy młodszej poprowadził Tomasz Terlikowski, publicysta, dziennikarz serwisu Fronda.pl i pisarz. Mówił, że mamy być zwykłymi chrześcijanami, ale i niezwykłymi ludźmi. Trzeba wiedzieć, co to jest chrześcijaństwo: katolik ma być „znakiem sprzeciwu”, czyli człowiekiem, który się modli, ale jest wolny. Bóg nie mówi nam głośno, co mamy robić. Wskazuje nam drogę za pomocą naszego sumienia, intuicji. „Bóg mówi do każdego w tym, co go spotyka, co mówią jego rodzice.” – mówił pan Tomasz. Od tego może zależeć nasze powołanie. My, chrześcijanie, mamy być dumni z tego, kim jesteśmy. Religia nasza polega na podnoszeniu się, a nie upadaniu; na tym, że jesteśmy radośni, a nie przygnębieni. Jednym z warunków bycia duszpasterzem jest posłuszeństwo Bogu, uleganie jego nakazom i rozkazom tak, jak to robił o. Maksymilian Maria Kolbe. „Dobrze być chrześcijaninem”.
Tymczasem grupa starsza spotkała się z o. Idzim, który prowadzi w sąsiedniej prowincji, w Chorzowie, podobne do annogórskiego duszpasterstwo młodych o nazwie „Trzej Towarzysze” . Omawiał on dzisiaj kolejne zagadnienie z modlitwy św. Matki Teresy: „Życie jest wyzwaniem – podejmij je!”. Początek życia to taka jakby czysta kartka, a wyzwaniem dla człowieka jest ją wypełnić. Przeszkadza w tym zwlekanie z podejmowaniem decyzji, czego przejawem jest, na przykład perfekcjonizm. Perfekcjonista zamyka się w swoim świecie , który dobrze zna, bo boi się krytyki i opinii ludzi. Na koniec świadectwo swojego powołania wygłosił br. Euzebiusz. Jak się przekonaliśmy niełatwo jest młodym powołanym powiadomić o swojej decyzji rodziców. Brat Euzebiusz znalazł sposób – wpisał w Google: Jak powiedzieć swoim rodzicom, że idę do zakonu?

Opowiedział nam anegdotę z dzieciństwa, która jednak skończyła się poważnie. Mówiła o dwóch postaciach, które bardzo się od siebie różniły – jedna widziała świat szary i płytki, a druga barwny i wesoły, otwarty na różne sugestie. Porównał górę do perspektywy ujrzenia swojego życia, aby móc poukładać sobie wszystko i utrzymać dystans. Przykładem może być kontrolowanie swoich wydatków. „Człowiek powinien być szczęśliwy”  – mówił ks. Radecki. Nie jest najważniejsze, aby poprawiać wygląd, ale żeby zmieniać charakter na lepszy. Trzeba rozwijać talenty, szanować to, co się ma, innymi słowy: pracować nad sobą, a krytykę przyjmować z godnością. Wiadomo również, że chciwość przychodzi łatwiej niż pracowitość, dlatego też należy panować nad życiem i trzymać je „na wodzy”. Człowiek – nawet niepełnosprawny – dąży do spełnienia marzeń. Najważniejsze jest to, by być szczęśliwym w tym, co się robi.
Po porannych konferencjach przyszedł czas na smaczny obiadek (dzisiaj w menu: ssspagetti), a następnie mieliśmy chwilę dla siebie. Niektórzy wykorzystali ten czas na spacer po Górze św. Anny, inni na rozmowę przy kawie, jeszcze inni – na przystąpienie do spowiedzi czy na Adorację Najświętszego Sakramentu.
O 15:30 rozpoczęła się Msza święta koncelebrowana przez o. Oskara. Podczas kazania omawiał on wezwanie „Przyczyno naszej radości”. Zwrócił uwagę m.in. na to, że ci, którzy słuchają Boga są szczęśliwi i pełni pokoju, ci zaś, którzy podążają za głosem „ojca zła” są smutni. Maryja w litanii loretańskiej jest nazwana przyczyną radości, gdyż dała ona światu Jezusa Chrystusa, który nią jest.
Po tym najważniejszym punkcie jakim była Eucharystia podążyliśmy na warsztaty. Trzeba powiedzieć, że zaczynają się tutaj powoli wyłaniać efekty naszej pracy. WOT uczy się piosenek i kwestii do skeczu, grupa taneczna coraz lepiej porusza się w rytm muzyki, a różańce grupy br. Lotara są coraz dłuższe i piękniejsze. Cały czas po domu pielgrzyma roznoszą się również odgłosy prób scholi i orkiestry.
Na kolejny punkt programu nie trzeba było nikogo specjalnie zapraszać. Jak zwykle głodni, spałaszowaliśmy w szybkim tempie wyborną kolację. Tymczasem na scenie Ewangelicznego Rozliczenia już szykowała się kolejna atrakcja…
Francman Show był dzisiejszą propozycją organizatorów na pogodny wieczór. Formuła konkursu, w którym franciszkanie rywalizują ze sobą w nadzwyczaj wymyślnych konkurencjach wzięła się z Wakacji z Bogiem, jednak reakcje uczestników ER na wyczyny braci i ojców wskazywały na to, że zdecydowanie kupili oni nasze serca. Wśród konkurencji było m.in. ubijanie piany z białka, jedzenie barszczu na czas, robienie z siebie choinki czy prezentacja układu choreograficznego do kolędy „Cicha noc”. Każda z dwóch drużyn – niebieskich i czerwonych bombek – składała się z czterech osób duchownych (wybitnie kreatywnych), a wygrali… nie „niebiescy” nie „czerwoni”, a brązowi!
O 21:45 grupa młodsza wyszła do bazyliki na różaniec, a grupa starsza w sali św. Maksymiliana uczestniczyła w nabożeństwie dziękczynnym za dar życia. Tam mogliśmy wysłuchać świadectwa Ani, która już ma za sobą dwie duchowe adopcje, a przygotowuje się do podjęcia trzeciej.
Bajka na dobranoc przygotowana przez warsztat Poszukiwaczy Baśni opowiadała dzisiaj o gazeli, która kupiła sobie… słonia. A przesłanie brzmiało: to, że ktoś jest silny (jak słoń), nie znaczy wcale, że jest mądry… Jutro znowu musimy wcześnie wstać, a więc – dobranoc.